Ik wil in de 21e eeuw mijn eigen broek ophouden

Ondernemen is een zware klus, om maar te zwijgen over het part-time ondernemen naast moederschap. Een nasleep van de seksuele revolutie, als je het mij vraagt. Want, toen we in de jaren ’50 nog braaf achter ons fornuis ‘de kostwinner’ verwelkomde, met een gedekte tafel, en onze neus en masse ophaalden voor vrouwen die buiten de deur werkten, was die rolverdeling tenminste helder.

Tot we eind jaren ’60 realiseerden dat onze ouders een stel suffe kerkgangers waren en Jimmy, Janis, the Stones, the Doors en Pink Floyd het nieuwe moraal moesten zetten. In je blote kont, stijf van de LSD, dansend in het Kralingse bos. En alle vrouwen aan het werk. De crèches popten als paddenstoelen uit de grond, evenals hypotheken op basis van tweeverdieners.

Wat we echter zijn vergeten is dat de seksuele revolutie net iets te kort duurde om de eeuwenoude rolpatronen van vrouwen en mannen te doorbreken.

Ik persoonlijk ondervind dat als ik ‘s ochtends tijdens het smeren van het ontbijt van mijn twee jongsten mijn Social Media up date, als onderdeel van mijn bedrijfsvoering. Terwijl de was zich hopeloos opstapelt, omdat ‘mama even een paar weekjes fulltime op locatie moet werken’. Mijn vriend helpt netjes mee, maar wordt daarom door onze omgeving voor gek verklaard.

Alles wordt voor mij toch echt gênant als ik na een maand hard acquisitie plegen een lege agenda overhoudt en mijn bankrekening rood blijft. Geen bijdrage vanuit mij in de maandelijkse vaste lasten. Dan komt de term ‘kostwinner’ om de hoek kijken en vraag ik mijzelf af: ‘Zou het leven makkelijker zijn als ik een piemeltje heb?’

Je klant wacht niet tot je uitge-mamaat bent. Mondjesmaat zien je kinderen bij het schoolplein de BSO verschijnen. Maar die worden veelal overstemd door moeders die worstelen met hun schuldgevoel, omdat ze het idee hebben dat ze hun gezin in de steek laten en teveel ballen van verantwoordelijkheid hoog moeten houden.

Voor je man blijft het lastig om op het werk te praten over een (extra) papadag. Het antwoord op wel of niet extra vaderschapsverlof blijft de politiek schuldig. Ik laat de vraag waarom we een ministerie van Emancipatie en database met Topvrouwen in het leven hebben moeten roepen, in het midden.

Toen ik dit verhaal onlangs deelde met mijn mede trainees tijdens een bijeenkomst van mijn Businesscoach kwam daar een eensgezind antwoord. Wie is er verantwoordelijk voor die situatie? Blijven we met de vinger naar de mannen wijzen of kunnen we als vrouw vanuit onze kracht iets veranderen? Het was heerlijk bevestigend ‘food for thoughts’. Want ik ben nu eenmaal niet voor mezelf begonnen als slachtoffer, maar omdat ik een ‘leading lady’ wil zijn.

Wil jij net als ik je eigen broek ophouden en kostwinner worden? Vraag hier de GRATIS en VRIJBLIJVEND ‘Boost your Business’ doorbraaksessie aan.