‘Doe eens normaal man!’

Afgelopen jaar heb ik na 20 jaar mijn diepste verlangen onder de loep gelegd. Het kwam eruit als de hongerbrul van een leeuw. En daarna was het onbedaarlijke gevoel van trouw zijn aan mezelf weer helemaal terug. Ik werd weer Cinda.

Maar dat betekende niet dat het makkelijker werd.

De oorspronkelijke Cinda was namelijk een einzelganger. Ik paste niet bij de diverse groepjes in het dorp, de stad, school, vriendinnenclubjes, ondernemersbijeenkomsten. Ik paste zelfs niet altijd in het familieverhaal.

Het aanpassen ging me de afgelopen 20 jaar makkelijk af, maar kostte me bergen energie. Daarnaast merkte ik dat ik het enorme verlangen heb om mijn kinderen te leren zich niet aan te passen aan het grote geheel, maar aan te passen aan zichzelf.

Toch heeft jezelf zijn ook een keerzijde.

Je krijgt namelijk ongevraagd bergen kritiek over je heen. Of je dat even voor lief wilt nemen. Want ja, als je expliciet naar jouw verlangens leeft word je per definitie publiekelijk bezit.

En dan mag je de meest nutteloze vorm van communiceren in ontvangst nemen. Aannames, oordelen en meningen.

Ik snap dus wel dat de meeste mensen liever ‘normaal’ blijven doen. Al ben ik mij nog niet bewust wat de definitie daarvan is. Met andere woorden: wanneer ben je ‘normaal’?

In mijn ogen schuilt het gevaar dat anderen voor jou de betekenis vormgeven. Jouw regels bepalen. En wat levert jou dat op?

Frustraties, energielekkage, stress, van bore-out tot burn-out.

Dus lieve Rebelheart In Business, ik adviseer je terug naar de tekentafel met jouw DNA. Neem de tijd om jouw persoonlijke missie te herontdekken.

En, vergeet vooral niet de definities van jouw normaal te herdefiniëren.

Namasté, Cinda.

(Bron foto: Margo de Wijk)